Kungsleden Classic: Arktyczna wyprawa od schroniska do schroniska (+ Kebnekaise)

Abisko i kanion rzeki Abiskojåkka

Startujemy w miejscu, które jest klimatycznym ewenementem. Dzięki specyficznemu położeniu, Abisko jest jednym z najsuchszych miejsc w Szwecji. To tu oficjalnie zaczyna się Kungsleden.

Kanion o pionowych ścianach, wyżłobiony w łupkach i marmurach, to jeden z najbardziej fotogenicznych punktów Szwecji. To nasze ostatnie spotkanie z cywilizacją przed wejściem w głąb tundry.

Przełęcz Tjäktja (1150 m n.p.m.)

Najwyższy punkt na trasie (1150 m n.p.m.). To tutaj krajobraz zmienia się drastycznie. Zostawiamy w tyle zielone doliny i wchodzimy w surowe, kamieniste rumowisko. Na przełęczy często nawet w sierpniu zalega śnieg, a wiatr przypomina, że jesteśmy 200 kilometrów za Kołem Podbiegunowym. To tutaj najwyraźniej czuć potęgę Arktyki i totalną izolację od cywilizacji.

Kultura „Hut-to-Hut” i sauny STF

Schroniska w Szwecji to fenomen. Nie ma tu kelnerów – jest wspólnota. Razem rąbiemy drewno, razem nosimy wodę z potoku i razem gotujemy w kuchniach opalanych gazem. Wisienką na torcie są sauny w Alesjaure i Sälka. Drewniane domki nad brzegiem lodowatej rzeki, zapach dymu i skok do wody po 20 kilometrach marszu to doświadczenie, którego nie zastąpi żaden hotelowy wellness.

Kebnekaise (2097 m n.p.m.) – Dach Szwecji

Naszym celem jest południowy wierzchołek (Sydtoppen). Wchodzimy na niego Drogą Zachodnią (Västra Leden). To ambitna tura, która omija lodowce, więc nie potrzebujemy uprzęży ani lin. Czeka nas jednak 1800 metrów przewyższenia i przejście przez dolinę Kaffedalen. Widok z góry to ocean granitowych szczytów i lodowców, który ciągnie się aż po horyzont w stronę Norwegii.

Dolina Vistas i lapońska fauna

Teren między Singi a Nikkaluokta to królestwo reniferów i łosi. Szlak wije się dnem potężnej doliny, której ściany wyrastają niemal pionowo na kilometr w górę. To tutaj najlepiej widać działalność lądolodu, który tysiące lat temu rzeźbił te tereny, tworząc krajobraz przypominający nieco Tatry, ale w skali makro.

STF: Twój „Paszport” do serca Laponii (członkostwo w cenie)

Wyprawa z nami to coś więcej niż przejście szlaku – to wejście do elitarnego grona STF (Svenska Turistföreningen). Ta legendarna organizacja od ponad 130 lat jest strażnikiem szwedzkiej dziczy. Bycie jej częścią to nie tylko formalność, to wyraz szacunku do Północy i realne wsparcie dla ochrony arktycznej przyrody.

Dlaczego to dla Ciebie ważne?

• Nie musisz zaprzątać sobie głowy formalnościami ani dodatkowymi opłatami – Twoje członkostwo jest już opłacone i wliczone w koszty wyprawy.

• Dzięki legitymacji STF stajesz się „gospodarzem” na szlaku. Masz prawo do korzystania z zaplecza wszystkich schronisk, kuchni turystycznych i legendarnych saun, które mijamy po drodze.

• Twoja karta członkowska uprawnia do zniżek w szlakowych sklepikach i stacjach turystycznych – przyda się, jeśli będziesz chciał kupić lokalne przysmaki czy pamiątki w Kirunie lub Abisko.

• Dołączasz do społeczności, która dba o to, by arktyczne szlaki pozostały dzikie, czyste i dostępne dla przyszłych pokoleń. Ty idziesz szlakiem, a Twoja „składka” (którą ogarniamy za Ciebie) buduje mosty i kładki nad lapońskimi bagnami.

Dzień 1

Kiruna – Abisko

Lądujemy w Kirunie. To miasto górnicze, które właśnie przechodzi bezprecedensową operację przenoszenia całego centrum o kilka kilometrów dalej. Krótki transfer do Abisko. Kwaterujemy się w STF Abisko Turiststation. Wieczorem robimy odprawę, sprawdzamy sprzęt i idziemy nad kanion rzeki Abiskojåkka, by poczuć pierwszy powiew arktycznego powietrza.

Dzień 2

Abisko – Abiskojaure (ok. 15 km)

Pierwszy dzień marszu to łagodne wejście w głąb Parku Narodowego Abisko. Idziemy wzdłuż rzeki, przez rzadkie lasy brzozowe. Szlak jest płaski, idealny na rozgrzewkę. Nocleg w chatach nad jeziorem Abiskojaure. Tu po raz pierwszy poczujemy rytm życia w schronisku: noszenie wody, ogień w piecu i całkowity brak pośpiechu.

Dzień 3

Abiskojaure – Alesjaure (ok. 21 km)

Dziś poczujemy, że wchodzimy w góry. Czeka nas podejście na płaskowyż – tu kończy się las, a zaczyna tundra. Szlak prowadzi wzdłuż systemu jezior Alesjaure. Jeśli dopisze pogoda, zobaczymy odbijające się w wodzie ośnieżone szczyty masywu Garddenvárri. Schronisko w Alesjaure to jedno z najwyżej położonych i najpiękniej zlokalizowanych miejsc na trasie. Wieczorem pierwsza sauna.

Dzień 4

Alesjaure – Sälka (ok. 25 km)

To najdłuższy etap wyprawy. Przekraczamy przełęcz Tjäktja. Podejście jest mozolne, ale widok z góry na dolinę Tjäktjavagge rekompensuje każdy wysiłek. To najbardziej „arktyczny” krajobraz na całej trasie – kamienie, mchy, porosty i lód. Schodzimy do schroniska Sälka, które leży w samym sercu Gór Skandynawskich.

Dzień 5

Sälka – Singi (ok. 12 km)

Idziemy szerokim dnem doliny, mając po lewej stronie potężny masyw Kebnekaise. To teren, gdzie najłatwiej spotkać duże stada reniferów. Dochodzimy do schroniska Singi, które jest małe, surowe i wyjątkowo klimatyczne. Brak prądu i cywilizacji pozwala w pełni „odpiąć się” od codzienności.

Dzień 6

Singi – Kebnekaise Fjällstation (ok. 15 km)

Opuszczamy główny ciąg Kungsleden i skręcamy w stronę Kebnekaise Fjällstation. To duża stacja górska z pełną infrastrukturą, która będzie naszą bazą na dwie kolejne noce. Krajobraz robi się coraz bardziej alpejski – ściany gór są blisko, a w powietrzu czuć bliskość lodowców. Szykujemy siły na jutro.

Dzień 7

Atak szczytowy na Kebnekaise (ok. 20 km w obie strony)

Dzień prawdy. Ruszamy na lekko. Wybieramy Västra Leden (Drogę Zachodnią). To trasa wymagająca kondycyjnie, ale technicznie dostępna dla każdego, kto chodzi po Tatrach. Musimy najpierw zdobyć wierzchołek Vierramvare, zejść do doliny Kaffedalen (gdzie często leży śnieg), by stamtąd ruszyć na finalne podejście na Sydtoppen (2097 m n.p.m.). Na szczycie stoi się na czapie lodowej, mając pod sobą całą Laponię. Powrót tą samą drogą. To długi dzień (ok. 10-12 godzin marszu), ale satysfakcja jest nie do opisania.

Dzień 8

Kebnekaise – Nikkaluokta (ok. 19 km)

Ostatni etap marszu. Schodzimy w stronę osady Nikkaluokta. Szlak prowadzi przez tereny zamieszkane przez Samów. Po drodze mijamy jezioro Laddjujávri. W Nikkaluokta jemy zasłużony obiad i pakujemy się do busa, który zabierze nas do Kiruny. Alternatywnie nocleg w Nikkaluokta ( takim przypadku przejazd do Kiruny nastąpi kolejnego dnia).

Dzień 9

Powrót do Polski

Transfer na lotnisko w Kirunie i lot do Warszawy. To koniec przygody, ale gwarantujemy że zapach arktycznego powietrza zostanie z Tobą na długo.

Nie musisz być ultramaratończykiem, żeby przejść Kungsleden, ale musisz lubić zmęczenie. To nie jest spacer po dolinach – to blisko 100 kilometrów w nogach przez teren, który nie zawsze jest łaskawy. Idziemy na lekko (bez namiotów), co drastycznie zmienia komfort marszu, ale Arktyka i tak wystawi Twoją wytrzymałość na próbę.

Czego spodziewać się na trasie od Abisko do Nikkaluokta?

• Marsz dzień po dniu: To największe wyzwanie. Nawet jeśli 20 km nie robi na Tobie wrażenia, robienie tego dystansu przez kilka dni z rzędu z 12-kilogramowym plecakiem to inna bajka. Twoje stopy i plecy muszą być na to gotowe.
• Teren: Zapomnij o równym asfalcie. Szlak to miks kamieni, korzeni, błota i słynnych szwedzkich kładek (drewnianych belek), które po deszczu zamieniają się w tor przeszkód. Stabilny krok to podstawa.
• Pogoda: Arktyczny wiatr i deszcz potrafią wyssać energię szybciej niż podejście pod górę. Dobra kondycja to także odporność psychiczna na maszerowanie w „niepogodzie”.

Atak szczytowy na Kebnekaise to zupełnie inna kategoria wysiłku niż reszta szlaku.

• 1800 metrów w górę i w dół: Tyle przewyższenia pokonujemy w ciągu jednego dnia. To tak, jakbyś wszedł na Rysy z poziomu Morskiego Oka… dwa razy pod rząd.
• Droga Zachodnia (Västra Leden): To „wyrypa” przez głazowiska i piargi. Nie ma tu trudności technicznych wymagających liny, ale jest żmudne, strome podejście, które testuje siłę woli.
• Dolina Kaffedalen: Aby wejść na szczyt, musisz najpierw zdobyć wierzchołek Vierramvare, potem zejść 200 metrów w dół do doliny, by dopiero zacząć finalne podejście.
• 10–12 godzin akcji: Tyle średnio zajmuje wyjście i powrót do stacji. To długi dzień, po którym sauna w schronisku będzie smakować jak zbawienie.

Jak się przygotować? Jeśli na 2-3 miesiące przed wyjazdem zaczniesz regularnie chodzić na dłuższe spacery, zamienisz windę na schody i dorzucisz do tego trochę treningu ogólnorozwojowego – dasz radę. Najważniejsze to rozchodzić buty przed wyprawą.

Charakter wyprawy

Żeby pojechać na tę wyprawę, musisz mieć zadowalającą kondycję fizyczną i chęć na wędrowanie. Szlaki nie są wymagające, ale dzienne dystanse są dość długie, tj. średnio 19 km biorąc pod uwagę, że podróżujemy z plecakami o wadze około 10-12 kg. Liczymy zatem na wytrwałych uczestników, którzy cierpliwie dążą do celu. Jeśli więc lubisz wędrówki i nie straszne są Ci zmienne warunki pogodowe, ta wyprawa jest dla Ciebie.

Przelot

Do Szwecji (Kiruna) polecimy z Warszawy (z 1 przesiadką). Bilety kupujemy w momencie potwierdzenia wyjazdu. Zakup biletów po stronie Klubu (przeczytaj nasze zasady zakupu biletów lotniczych). Oczywiście jeśli ktoś chce może (po wcześniejszym uzgodnieniu z nami) kupić bilety we własnym zakresie (bo, np. ma kartę zniżkową lub chce dolecieć z innego miasta).

Wyżywienie

Zapewniamy dwa śniadania (drugiego i ostatniego dnia), pozostałe wyżywienie nie jest wliczone w cenę wyprawy i należy o nie zadbać we własnym zakresie (np. zabierając żywność liofilizowaną). Posiłki będziemy przygotowywać w ogólnodostępnej kuchni w schroniskach, gdzie będzie dostęp do naczyń i garnków, natomiast sugerujemy zabrać swój kubek i sztućce.

Minimalna liczba uczestników

Minimalna liczba uczestników, by potwierdzić grupę i termin to 7 osób

Termin, do którego potwierdzimy wyprawę w wybranym terminie: 20 dni przed datą rozpoczęcia wyprawy

Ubezpieczenia podróżne

W cenę wyprawy wliczone jest ubezpieczenie podróżne TU Europa Travel World, wariant Standard Plus. Obejmuje ono koszty leczenia (KL), NNW, OC i bagaż.

W procesie dokonywania rezerwacji można rozszerzyć polisę do wariantu VIP lub THE BEST (za dopłatą).

Więcej informacji o parametrach ubezpieczenia znaleźć można w Ogólnych warunkach ubezpieczenia TU EUROPA.

Ubezpieczenie od kosztów rezygnacji z wyjazdu

Gdyby ktoś chciał wykupić dodatkowe ubezpieczenie od kosztów rezygnacji z wyjazdu to można to zrobić zaznaczając taką prośbę w formularzu podczas zapisu na wyjazd.

Przeczytaj dlaczego warto wykupić ubezpieczenie od kosztów rezygnacji z wyjazdu.

Masz dodatkowe pytania?

Zadzwoń!

+48 790 380 360

lub

Napisz!

Aby wypełnić ten formularz, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce.

Imię i nazwisko *

Adres e-mail *

Treść wiadomości *

RODO *

• Zgoda na przetwarzanie danych *

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych podanych w powyższym formularzu przez Klub Podróżników Apetyt na Świat Piotr Kaźnica, ul. Kielnieńska 114, 80-299 Gdańsk, NIP: 554-186-08-40 w celu realizacji komunikacji. Wiem, że w każdej chwili będę mógł odwołać zgodę. Więcej informacji: Polityka prywatności

Wyślij wiadomość

• Jak wyglądają noclegi w schroniskach na trasie Kungsleden?
  • Nocujemy w tradycyjnych, drewnianych stacjach i schroniskach górskich prowadzonych przez Szwedzkie Towarzystwo Turystyczne (STF). Mają one wyjątkowy, surowy klimat – w większości z nich nie ma prądu, zasięgu komórkowego ani bieżącej wody. Wodę czerpiemy prosto z górskich rzek, a posiłki przygotowujemy wspólnie w dobrze wyposażonych kuchniach zasilanych gazem. Ogromnym atutem są opalane drewnem sauny, dostępne w kilku schroniskach na naszej trasie (np. w Alesjaure czy Sälka), które stanowią doskonałą regenerację po dniu marszu.
• Czy na wariancie Classic (hut-to-hut) muszę nieść własny namiot i zapas jedzenia?
  • Główną zaletą formuły od schroniska do schroniska jest to, że całkowicie odpada konieczność noszenia ciężkiego namiotu oraz pełnego sprzętu biwakowego. Co więcej, nie musimy dźwigać pełnego zapasu jedzenia na 7 dni. Wiele schronisk STF na północnym Kungsleden posiada małe sklepiki, w których na bieżąco uzupełniamy zapasy liofilizatów, makaronów i przekąsek. To sprawia, że wędrówka jest znacznie bardziej komfortowa.
• Ile waży plecak na Kungsleden w wersji od schroniska do schroniska?
  • Dzięki spaniu pod dachem i możliwości dokupywania prowiantu na szlaku, waga plecaka drastycznie spada w porównaniu do klasycznego trekkingu namiotowego. Jeśli zastosujesz się do naszej listy sprzętowej, Twój plecak powinien ważyć od 10 do 12 kg (wraz ze śpiworem, odzieżą na każdą pogodę i zapasem wody na dany dzień).
• Jakiego doświadczenia wymaga przejście północnego Kungsleden?
  • Cała nasza trasa liczy około 140 kilometrów, a każdego dnia pokonujemy dystans w granicach 15–20 km. Szlak nie jest technicznie trudny, nie ma tu wspinaczki ani ekspozycji. Wiedzie jednak przez surową, arktyczną tundrę, z mnóstwem kamieni, a w miejscach podmokłych po drewnianych kładkach. Do udziału w wyprawie wymagana jest zadowalająca kondycja fizyczna, wytrzymałość na wielogodzinny marsz i gotowość na wędrowanie w zmiennych, skandynawskich warunkach pogodowych.
• Jak trudne jest wejście na Kebnekaise podczas trekkingu?
  • Zdobycie najwyższego szczytu Szwecji i Laponii to tzw. „wisienka na torcie”, ale zarazem najdłuższy i najbardziej wyczerpujący dzień wyprawy. Atak szczytowy drogą zachodnią (Västra leden) to łącznie około 20 kilometrów marszu i aż 1800 metrów przewyższenia. Akcja górska zajmuje średnio około 11–12 godzin. Teren jest stromy i pokryty piargami. Droga ta nie wymaga zaawansowanego sprzętu alpinistycznego, ale wymaga samozaparcia i kondycji.
• Czy wejście na szczyt Kebnekaise jest obowiązkowe?
  • Nie, atak szczytowy nie jest obowiązkowy. Wychodzimy na górę na lekko (z małymi plecakami), podczas gdy nasze główne bagaże zostają w dolinie. Jeśli uczestnik czuje trudy poprzednich dni, woli zregenerować siły lub pogoda nie pozwala mu na bezpieczne wejście, może spędzić ten czas na odpoczynku w okolicach Kebnekaise Fjällstation, ciesząc się widokami z doliny.
• Jakie buty i odzież są niezbędne na arktyczny trekking?
  • Kluczem do sukcesu są sprawdzone i rozchodzone wcześniej, wysokie buty trekkingowe (za kostkę), które stabilizują stopę na kamienistym podłożu i chronią przed błotem. Warunki za kołem podbiegunowym potrafią być kapryśne – temperatura latem może wynosić 15°C w słońcu, by za kilka godzin spaść do zaledwie kilku stopni powyżej zera przy silnym wietrze. Niezbędna jest odzież warstwowa („na cebulkę”), niezawodna kurtka membranowa (np. Gore-Tex), bielizna termoaktywna (najlepiej z wełny merino) oraz ciepły polar lub cienka kurtka puchowa do zakładania na postojach i w schroniskach.
• Kiedy najlepiej wyruszyć na szlak Kungsleden?
  • Szlak na tym odcinku dostępny jest zazwyczaj od końca czerwca do połowy września. Lipiec i pierwsza połowa sierpnia to najdłuższe dni (dzięki zjawisku dnia polarnego) i relatywnie wyższe temperatury, choć wtedy można spotkać więcej komarów w niższych partiach. Z kolei przełom sierpnia i września to brak owadów, mniejszy ruch na szlaku i spektakularne, jesienne barwy pokrywające tundrę, a w pogodne noce – pierwsza szansa na zaobserwowanie zorzy polarnej.